بيهوده *

.

تو نيستي

اين باران بيهوده مي‌بارد

ما خيس نخواهيم شد ... حسرت يك خيس شدن حسابي زير باران ، براي هميشه ماند ...

.

بيهوده اين رودخانه بزرگ

موج برمي‌دارد و مي‌درخشد

ما بر ساحل آن نخواهيم نشست ... اين لحظه هايي كه لب زاينده روديم .. چيزي نگفتن ....

.

جاده ها كه امتداد مي‌يابند

بيهوده خود را خسته مي‌كنند

ما با هم در آن‌ها راه نخواهيم رفت ... در هر جاده اي كه مي‌رفتم ، فكر مي‌كردم حتما يك روز هم ...

.

دل‌تنگي ها ، غريبي‌ها هم بيهوده است يعني حتي مهم هم نيست ..

ما از هم خيلي فاصله داريم كه مي‌شد نداشته باشيم ..

نخواهيم گريست ... شايد ....!

.

بيهوده تو را دوست دارم ... وقتي كه فقط زمان و مكان تولد ......

بيهوده زندگي مي‌كنم

اين زندگي را قسمت نخواهيم كرد ...  اگر چيزي برايم ( برايمان؟؟ ) باقي بماند ....

دوست دارم يه دست از آسمون بياد

                                             ما دو تا رو

ببره از اينجا و

                                                اون ور ابرا بذاره .........

بي تو دنيا

                  نمي ارزه

                                                 تو با من باش

                                                و بذار

                                                             همه دنيا منو هميشه تنها بذاره ..........

.

.

.

مي‌دانم پيش از آن‌كه تو بگويي *

.

حدس مي‌زنم

كه خواهي گريخت ...

التماس نمي‌كنم نكرده ام .. ؟؟

از پي‌ات نمي‌دوم

اما صدايت را در من جا بگذار ...

مي‌دانم

كه از من دل مي‌كني

راهت را نمي‌بندم  نمي‌توانم ببندم ..

اما عطر موهايت را در من جا بگذار ...

مي‌دانم

كه از من جدا خواهي شد

خيلي ويران نمي‌شوم   !!!

از پا نمي‌افتم !!!

اما رنگت را در من جا بگذار ...

احساس مي‌كنم

تباه خواهي شد

و من خيلي غمگين مي‌شوم

اما گرمايت را در من جا بگذار ...

فرقش را با حالا مي‌دانم

كه فراموشم خواهي كرد

و من

اقيانوسي خواهم شد سياه و غم انگيز

اما طعم  ِ بودنت را در من جا بگذار ...

هر طور شده خواهي رفت

و من حق ندارم كه تو را

                 نگه دارم

اما خودت را در من جا بگذار ...  خودت را .. خودت را .. خودت را .. خودت را .. خودت را ....

.

.

.

.

.

* از كتاب : شعرهاي عزيز نسين

.

/ 1 نظر / 8 بازدید
marjan

پشت شیشه برف می بارد درسکوت سینه ام دستی دانه های اندوه میکارد چون نهالی سست می لرزد روحم از سرمای تنهایی می خزد درظلمت قلبم وحشت دنیای تنهایی دیگرم گرمی نمی بخشی عشق ای خورشید یخ بسته سینه ام صحرای نومیدیست خسته ام از عشق هم خسته ......!!!!!!!!!! salam az inke be weblogam sar zadi mamnonam webloget nagsi nadare be nazare man movafagh bashi